تصاویر نقاشی کاریکاتور عکاس! Cartoon Photographer
عکس های نقاشی کاریکاتور عکاس!!
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
عکس های نقاشی کاریکاتور عکاس!!
بارها از دوستان شنيدم که ميگن، خدا بني بشري رو به گير شما عکاس ها نندازه که بيچاره اش ميکنيد! ولي اينجا با اين تصاوير اثبات ميکنيم که خدا بني بشري رو به گير يه نقاش کاريکاتوريست نندازه. توي عکاسي براي اينکه بخوايد از کسي يا صنفي، سوتي تصويري بگيريد، نيازمند ساعت ها به کمين نشستن هستيد. اگر سوژه به اين نکته واقف باشه که شما درتعقيب يا مترصد گرفتن يک عکس طنز يا منتقدانه از وي هستيد، قطعا کار شما سخت تر خواهد شد. ولي در نقاشي و مخصوصا بحث کاريکاتور، کافيه يک بار هنرمند نقاش شخص رو يا حتي عکسي از شخص رو ديده باشه. بقيه کار به تخيل و مهارت کاريکاتوريست بستگي داره. خلاصه داستان خلق اين کاريکاتورها اين چنين شد که به خواهر گرام خود شبي گفتيم ما و عکاسي را چگونه ميبيني، اين شد نتيجه اين شوخي که کاش نميکرديم.....خوب بيهوده سخن به گزاف نگيم. خلاصه داستان اينکه دست بالاي دست زياد هست.
بدون شک نقاشي و به تعبير ويلم فولسر تصوير اوليه باعث خلق عکس و عکاسي شد. بر همگان پوشيده نيست که اتاق تاريک که اولين عامل پيدايش و اختراع عکاسي است، مدتها قبل توسط لئوناردو داوينچي نقاش بزرگ و هنرمند ايتاليايي مورد استفاده قرار ميگرفته. داوينچي براي رسم دقيق پرسپکتيو مناظر از اتاق تاريک بهره جست.
رحيم دانايي ميگويد: در ابتداي تاريخ عکاسي بيم اين مطلب بود که عکاسي جاي هنر نقاشي را گرفته و يا زماني که عکاسي براي اولين بار مطرح شد، اغلب هنرمندان جدي آن را به عنوان يک کنجکاوي تلقي کردند، يعني يک چيز جديد که نميتواند با شکل هاي هنر حقيقي مثل نقاشي طراحي و ترسيم رقابت کند. هر چند که دامنه اين بحث تا قرن بيستم هم کشيده شد، اما امروزه عکاسي نه تنها به شکل يک هنر پذيرفته شده، بلکه به شکل يکي از ابزارهاي موفق ارتباط که تا کنون خلق شده در آمده است. فقط به اطراف و جوانب اتاقي که در آن هستيد نظري بياندازيد و ببينيد که چند عکس ميتوانيد مشاهده کنيد. از جلد کتاب گرفته تا تبليغات روي بسته هاي مواد غذايي.... (برگرفته از اول کتاب به سوي دروازه هاي عکاسي ديجيتال)
در ويکيپديا در مورد کاريکاتور چنين ميخوانيم:
کاريکاتور نوعي نقاشي است که سوژه دلخواه را به صورت مضحک و خنده آوري ترسيم ميکند.
واژه کاريکاتور از فعل کاريکاره ايتاليايي، به معني بار کردن گرفته شده است. کاريکاره جريمه کردن و توبيخ کردن نيز معني ميدهد و به نظر ميرسد که نخستين بار توسط شخصي به نام موسيني در سال ۱۶۴۶ميلادي به کار رفته باشد و او نيز به نوبه خود اين واژه را کاراچي، يعني نقاشي هاي خياباني بلونيايي هم عصر خويش گرفته باشد. چرا که اين نقاشيها همواره داراي عناصري اغراق آميز بودند که سوژهها را مضحکه ميکردند. همچنين ممکن است که کاريکاتو از واژه کاراتره (caracter) و يا کارا اسپانيايي به معناي صورت اخذ شده باشد. عمده ترين بخش هر کاريکاتور صورت آن است. في المثل در صورت هاي کاريکاتوري که آلبرخت دورر و لئوناردو داوينچي هر دو مستقلا حدود سال ۱۵۰۰ ترسيم کردهاند، صورتهايي با دماغ دراز و چانه دراز مشاهده ميکردند.
